Er waren momenten waarop ik voelde: ik moet springen. Ook al zag ik vooral beren op de weg. Kan ik dit wel? Durf ik dit wel? Die koudwatervrees, onzekerheid en eerlijk gezegd ook angst weerhielden me er gelukkig niet van om toch in het diepe te springen. Juist door te doen, groeit vertrouwen. In mezelf en mijn vak. In alles wat mogelijk is.
Maar veerkracht zit hem niet alleen in springen. Soms zit het juist in bevriezen, in het tijdelijk stilvallen. Bijvoorbeeld toen ik, ondanks mijn ondernemersdroom, toch eerst de veiligheid van een vaste baan opzocht. Ik schreef daar vorige al maand over. Daarna maakte Tacom een vliegende start.

Ook in 2007, toen ik een sabbatical nam om opnieuw te onderzoeken wat ik écht wilde, nam ik de tijd om stil te staan. In diezelfde periode vielen door overnames ineens mijn opdrachten weg. En precies daar, in die leegte, ontstond iets nieuws. Ik merkte dat ik niet alleen meer vaardigheden wilde trainen, maar meer diepgang wilde brengen.
Er kwam iemand op mijn pad die me vroeg om verandertrajecten te begeleiden. Werk dat veel beter aansloot bij wie ik wilde zijn als professional. 

Later, toen long covid mijn leven en werk stilzette, werd de veerkracht opnieuw zichtbaar. Doorgaan op de oude voet werkte toen niet. Ik moest opnieuw toegang vinden tot beweging. Tot initiatief. Tot betrokkenheid. In een nieuw tempo.

Voor mij betekent veerkracht inmiddels dit: het vermogen om na stilstand weer in beweging te komen. Om na twijfel weer te kiezen. Om, ook als het schuurt of spannend is, opnieuw verbinding te maken met wat ertoe doet.
Veerkracht is geen rechte lijn. Het is een proces van vallen, stilstaan en weer verder gaan. 

In mijn trainingen en coaching verkondig ik geregeld dat stilstaan nodig is om met een heldere focus te versnellen. Om die reden - en natuurlijk ook om 25 jaar Tacom te vieren - trakteerde ik mezelf vorige week op een retreat op Mallorca. Een cadeautje! 
De foto’s spreken voor zich. Slow down to speed up (Liz Bywater).