Verbondenheid

Het begon in januari 2001. Ik werkte als regiomanager bij een uitzendbureau. Als onderdeel van mijn functie gaf ik interne trainingen over wet- en regelgeving en interviewtechnieken. Ik ontdekte hoezeer mijn kracht lag in het bouwen van sterke teams. Het werd steeds duidelijker: ik wilde niet af en toen trainen en coachen, maar daar mijn beroep van maken.

Verbondenheid

Het begon in januari 2001. Ik werkte als regiomanager bij een uitzendbureau. Als onderdeel van mijn functie gaf ik interne trainingen over wet- en regelgeving en interviewtechnieken. Ik ontdekte hoezeer mijn kracht lag in het bouwen van sterke teams. Het werd steeds duidelijker: ik wilde niet af en toen trainen en coachen, maar daar mijn beroep van maken.

Tegelijkertijd was het leven ook gewoon praktisch. Een goedbetaalde baan, een jongetje van één jaar oud en trainingsbureaus die zeiden: begin voor jezelf, dan huren wij je wel in. Dat voelde spannend. Misschien wel te spannend. Ik koos voor de veilige route en begon als adviseur binnen een organisatie. Na twee weken wist ik het al. Dit klopt niet.

Soms zijn er momenten waarop je voelt dat je moet springen, ook al zie je vooral beren op de weg. Kan ik dit wel? Durf ik dit wel? Op die koudwatervrees kom ik in mijn blog van maart nog terug, want ook dat is onderdeel van 25 jaar Tacom ;-). Met twijfel, onzekerheid en een flinke dosis angst besloot ik toch in het diepe te springen en mijn eigen trainingsbureau te starten. Achteraf gezien een van de belangrijkste keuzes in mijn leven. Juist door te doen groeit vertrouwen. In mezelf, in mijn vak en in wat mogelijk is.

Er is geen dag geweest dat ik me zorgen hoefde te maken over opdrachten. Terugkijkend besef ik dat verbondenheid al die jaren mijn basis is (geweest). Relaties onderhouden vanuit interesse en aandacht, als vanzelfsprekend onderdeel van hoe ik werk. 

Door de jaren heen kom ik mensen steeds opnieuw tegen. Mensen die meebewegen, me introduceren binnen hun organisaties, me vertrouwen en steeds opnieuw weten te vinden. Zoals  Joke Mens, Mariëlle Innemee en Nanne van Nes, die op verschillende momenten een belangrijke rol speelden in mijn ontwikkeling en groei.

Bij Artra Arbeidsmarkttrainingen kreeg ik als trainer ruimte en vertrouwen. Elly Mensingh en Frans van der Stigchel boden mij de kans om te groeien, samen te werken met andere trainers zoals Saskia Elberse en nieuwe programma’s te ontwikkelen. Daar maakte ik vlieguren. Van Noord- naar Zuid-, van West- naar Oost-Nederland. Veel opdrachten ontstonden uit gesprekken, samenwerking en vertrouwen dat zich in de loop van de tijd opbouwde. Nieuwe klanten kwamen (en komen) organisch, via mensen die me kennen en weten hoe ik werk. Zo is het begonnen en zo werkt het nog steeds.
Via Artra werd ik vervolgens huistrainer bij Dactylo, een organisatie waar menselijkheid centraal stond. Een plek die naadloos aansloot bij wie ik was en nog steeds ben. 

Verbondenheid dus als waarde. Ik onderhoud relaties vanuit interesse, aandacht en menselijkheid. De ander doet ertoe. Dat betekent trouw blijven aan mensen zonder direct doel of voordeel, investeren in contact vanuit vanzelfsprekendheid en gevoelig blijven voor goed luisteren, afstemmen en aanwezig zijn.

Binnen coaching en training krijgt deze waarde een extra laag. Verbondenheid gaat over het creëren van een bedding waarin ontwikkeling kan ontstaan. Waarin een klimaat heerst, waarin iemand zich gezien, gehoord en veilig voelt. Naast iemand blijven staan, ook wanneer het schuurt of vertraagt. Het is de combinatie van menselijke warmte en professionele stevigheid.
Misschien is dit wel de meest zuivere samenvatting van 25 jaar Tacom.
De trainingen en programma’s krijgen betekenis door de relaties die zijn ontstaan en zijn gebleven. Wat een rijkdom!